Avrupa - BinbirÇeşitElif

Buzun ve Ateşin Ülkesi İzlanda

8 Mart 2017İzlanda içinde yayınlandıEYJAFJALLAJÖKULL, İZLANDA'DA GEZİLECEK YERLER, İZLANDA'DA YAPILACAKLAR, REYNISFJARA, SELJALANDSFOSS, SKOGAFOSS etiketlendiYorum bırakın

Bugün günümüz İzlanda’nın şelaleleri ve yanardağlarıyla geçti. Detaylara girmeden önce bu doğal güzellikleri görmenin bedelinden bahsetmek istiyorum. Burada İzlanda kronu kullanılıyor ve her şey gerçekten çok çok pahalı. Sabah kredi kartı harcamalarıma baktığımda dün öğlen içtiğim sıradan bir kahvenin 20 TL, akşam yediğim çorbanın ise 60 TL tuttuğunu görmüş oldum. Allahtan suyu çeşmeden içebiliyoruz da bir de bunların üzerine su parası ödemiyoruz. Otobüse bindiğimde rehberimize ülke sizin için de çok pahalı mı diye sorduğumdaysa, hayır biz iyi kazanıyoruz cevabını aldım. Allah bereket versin ne diyelim.

Bugünkü ilk durağımız Seljalandsfoss Şelalesi’ydi. Şelalenin kaynağı ünlü Eyjafjallajökull yanardağıymış.

Daha sonra Eyjafjallajökull yanardağının bilgilendirme ofisine gittik. Gün içinde beni en çok etkileyen şey de bu oldu. Bize 2010 yılında yanardağın patlamasıyla bölgede yaşananları anlatan bir video izlettiler. İnsanların ve hayvanların nasıl küller içinde kaldıklarını, nefes bile almakta zorlandıklarını, elektriklerin ve suların kesildiğini, kurtarma ekiplerinin insanları evlerinden nasıl kurtardıklarını ve her şey bittiğindeyse her yeri kaplayan külleri ne kadar zorluklarla temizlediklerini gördük. Gerçekten korkunç bir afet. Yine de o dönemde herkes canla başla birbirine yardım ettiği için yaşananların bölge halkını birbirine bağladığını söylediler. Çıktığımızda yanardağ karşıdan bize masum masum bakıyordu.

Bu arada tahmin edebileceğiniz üzere yanardağın okunuşu aramızda sürekli espri konusu oldu. Videoyu izledikten sonra bu konuda türlü türlü espriler içeren kupalar, tişörtler ve magnetlerin olduğu satış ofisini gezdik. Her ne kadar rehberimiz e harfinden sonra 15 harf daha geldiği için yanardağa kısaca E15 diyebileceğimizi söylese de herkes ismini uzun uzun okumayı denedi. Ama hiçbirimiz başarılı olamadık maalesef çünkü İzlandaca’da olan ve dili dişlerin arasına sokarak söylenen değişik bir harf kullanıyorlar ve yerli olmadığınız sürece o sesi tam olarak çıkarabilmeniz imkansız.

Bir sonraki durağımız Skogafoss Şelalesi’ydi. Bu şelale sabah gördüğümüzden daha geniş olduğu için daha çok etkiledi bizi. Resimden şelalenin yanında insanların nasıl küçücük kaldığını görebilirsiniz. Gerçekten olağanüstü bir görüntüsü var.

Daha sonra Atlantik Okyanusu kıyısındaki siyah kumlarıyla ünlü Reynisfjara Kumsalı’na gittik. Ortam o kadar rüzgarlı, okyanus öyle dalgalıydı ki, arada sular çekilip sonra birden kocaman dalgalar geldikçe çığlıklar içinde kaçıştık.

Yanıbaşında da volkanik kayalar vardı. İzlanda’da 30’un üzerinde yanardağ olduğu için adanın her yerinde türlü türlü volkanik oluşumlarla karşılaşıyorsunuz.

Sonrasında yine ufak tefek şelaleleri, bir anda yolumuza çıkan gökkuşağını ve yollardaki volkanik kayaları gördükten sonra otelimize vardık. Kuzey ışıklarını görebilmek için şehir ışıklarından uzak olmak gerekiyor. Bu nedenle otelimiz şehrin oldukça dışında ve gökyüzünü her an görebilmemiz için odalarımızın kocaman camları var.

İki gece burada kalacağız ve gece herhangi bir hareketlenme olursa bizi uyandıracaklar. Bu gece için pek ümidimiz yok çünkü hava oldukça bulutlu. Işıklar en iyi bulutsuz ve ay ışığının az olduğu gecelerde görülebiliyormuş. Bu arada hepimiz cep telefonlarımıza ışıkların takibini yapan, bir gelişme olduğunda bildirim gönderen ve grafiklerle ihtimalleri gösteren uygulamalar indirdik.

Biz hazırız hazır olmasına da ışıklar sanki bizim kadar hazır değil gibiler. Çünkü uygulamaların dediklerine göre önümüzdeki günler ihtimaller o kadar da yüksek değil. Christine’e diyorum ki eğer göremezsek üzülmek yok tamam mı? Daha bunun Norveç’i var, İsveç’i var, Finlandiya’sı var hatta Çin’i bile var. O da gülümseyip, kafa sallıyor. Yine de içimizde bir umut, buralara kadar geldik doğa bize bir güzellik yapar inşallah diyerek bekliyoruz.

İzlanda’nın Baş Döndüren Güzellikleri

7 Mart 2017İzlanda içinde yayınlandıGEYSIR, GULLFOSS, İZLANDA'DA GEZİLECEK YERLER, İZLANDA'DA YAPILACAKLAR, KUZEY IŞIKLARI, LAUGARVATN FONTANA, REYKJAVIK, THINGVELLIR etiketlendi1 Yorum

İzlanda’dan herkese merhaba! Sanki sabah güne başladığım saatler o kadar geçmişte kalmış gibi ki, bütün gün yaşananları yazıya dökmek hiç kolay olmayacak.

Neyse dün geceden bir başlayalım bakalım. İzlanda’ya neredeyse bir günümü yollarda geçirerek geldim. Havaalanına indiğimde gece saat 22:30 civarlarıydı, Türkiye’de ise 01:30. İlginç bir şekilde ülkeye girişte ne pasaport kontrolünden geçtim ne de vizeme bakan oldu, belki de Danimarka üzerinden geldiğim içindir bilmiyorum. Sonrasında kapıda internetten ayırdığım Fly Bus otobüslerine bindim. Otobüs binenleri önce şehir merkezinde bir terminale götürüyor daha sonra otele bırakılmak için ekstra ücret ödeyenleri küçük servis araçlarıyla otellere bırakıyor. Otele geldiğimde gece 12’yi geçmişti. Ama açıkça söylemek gerekirse Türkiye’nin herhangi bir şehrinde o saatte yalnız bir kadın olarak hissedeceğim tedirginliği hiç hissetmedim. Her şey oldukça profesyoneldi.

Odaya girdiğimde Christine çoktan uykuya dalmıştı, beni görünce kalktı kucaklaştık, sonra tekrar uykuya döndü. Yatağımın üzerine koyduğu minik hediyeler ise beni bekliyorlardı.

Duş almak için banyoya girdiğimde suyun kokusu dikkatimi çekti, duvardaki notu okuyunca anladım ki meğer İzlanda’daki sıcak su jeotermal suymuş ve sülfür kokuyormuş, sıcaklığı da 80 dereceymiş. Soğuk su ise direkt yeraltı kaynaklarından geldiği için içilebilirmiş. Tadına baktım gerçekten çok güzeldi. Neyse duşumu alıp kafamı koyduğum gibi uykuya daldım.

Sabah kalktığımızda hava 08:30’a kadar aydınlanmadı, aydınlandıktan sonra camdan bir baktım ki aman Allahım sanki bir tablonun içinde gibiyim.

Kahvaltımızı yaptıktan sonra turumuz başladı. Toplamda 22 kişiyiz, yine her milletten insan var. Avustralya, İskoçya, Malezya, Singapur, Çin, Amerika, Belçika, Avusturya ve tabi ki Türkiye.

İlk durağımız Reykjavik şehir merkezindeki Aurora Reykjavik, Kuzey Işıkları Merkezi’ydi. Bu merkezde kuzey ışıklarının nasıl oluştuğunu anlatıyorlar, bugüne kadar İzlanda’da çekilmiş birbirinden güzel fotoğrafları gösteriyorlar ve en güzeli de fotoğraf makinenizi kuzey ışıklarını çekecek şekilde ayarlıyorlar. Christine’in makinesinde gerekli ayarları yaptırdık.

Bir sonraki durağımız olan UNESCO Dünya Mirası listesinde yer alan Thingvellir Milli Parkı için otobüsümüze bindik. Bembeyaz yollardan geçerek parka vardık. Dünyanın en eski parlementosunun yer aldığı bu park ayrıca İzlanda’nın en büyük gölüne de ev sahipliği yapıyor. Gördüğüm manzaralar baş döndürücüydü.

Daha sonra jeotermal fırın diye geçen Laugarvatn Fontana’ya gittik. Burası yer altı sularının sıcaklığının 100 dereceye vardığı bir yer. Fotoğraftan yerdeki suyun nasıl fokurdadığını görebilirsiniz.

Burada yüzyıllardır ekmekler yerin altında pişirilirmiş. Ekmek malzemelerini bir tencereye koyuyorlar ağzını iyice kapatıp tencereyi toprağa gömüyorlar. 24 saat sonra tencereyi topraktan çıkartıp, sıcacık ekmeğin üzerine tereyağını sürüp yiyorlar. Dün toprağa yerleştirdikleri tencereyi hep birlikte çıkartıp yenisini gömdük.

Sonrasında tereyağ ile servis edilen ekmeğe yumulduk. Off nasıl lezzetli bilemezsiniz. Hafif tatlımsı, içinde biraz şeker de varmış. Tarifini dağıttılar, istersek evdeki fırında 8 saatte pişirebilirmişiz.

Sonrasında Geysir denilen sıcak su kaynaklarının olduğu yere gittik. Yerdeki kaynaklardan buharlar çıkıyor. Asıl ilginç tarafı ise ismi Strokkur olan kaynak yaklaşık 5 dakikada bir içindeki suyu dışarı püskürtüyor. Herkes etrafına toplanmış suyu püskürtmesini bekliyor, bazen küçük bazense kocaman su dalgaları gökyüzüne doğru saçılıyor. Bir tanesi o kadar basınçlıydı ki üstümüzü başımızı ıslattı. Ama bekleyip bekleyip aniden gelen o dalgalarla heyecanlanıp oldukça keyifli vakit geçirdik.

Daha sonra Gullfoss Şelalesi’ne uğradık. Görüntüsü muhteşem. Açıkçası İzlanda’ya gelmeden bu kadar doğal güzellikle karşılaşacağımızı tahmin etmezdim.

İlk günün planında olan tüm yerleri gezip otelimize doğru yola çıkmıştık ki rehberimiz yolun kenarındaki çiftlikte duracağımızı söyledi. Aman Allahım upuzun yeleleri, minicik boylarıyla İzlanda atları karşımızdaydı. Nasıl cana yakınlar, kendilerini nasıl sevdiriyorlar görmelisiniz. Hepsine bayıldım, sevip sıkıştırdım.

Derken bu gece konaklayacağımız otelimize geldik. Birazdan akşam yemeğimizi yiyeceğiz. Yeryüzünün güzelliklerinden sarhoş olmuş bir şekilde hepinizi selamlıyorum..

İki Uçuş Arası Kopenhag

5 Mart 2017Danimarka içinde yayınlandıKOPENHAG, KOPENHAG'DA GEZİLECEK YERLER, KOPENHAG'DA YAPILACAK ŞEYLER, NYHAVN etiketlendi2 Yorum

İzlanda biletini ucuza getireceğim diye Kopenhag Havaalanı’nda 6 saatlik bir bekleme süresini göze almıştım. Gezi yaklaştıkça kafamda acaba şehre inip geri dönebilir miyim soruları dönmeye başladı. Ama uçuşlarım bağlantılı olmadığı için valizimi alacağım, emanete vereceğim, Danimarka Kronu alacağım, şehre gideceğim, koştur koştur geri geleceğim derken rahatça kahvemi içip kitabımı okuyarak beklerim düşüncesi ağır basmaya başladı.

Uçaktayken arkamda oturan anne oğulun konuşmalarına kulak kabarttım, belli ki Kopenhag’ı iyi biliyorlardı. Dönüp şu kadar saatim var sizce şehre inmeli miyim diye sorduğumda mutlaka inmem gerektiğini, 15-20 dakika sürdüğünü söyleyip beni cesaretlendirdiler. Sonrasında bastı mı beni bir heyecan! Koştur koştur valizimi alıp turist danışma ofisine gittiğimde görevli valizimi direkt havayolu şirketine teslim edebileceğimi, kron almama gerek olmadığını, kredi kartıyla metroya binip şehirdeki tüm harcamaları yapabileceğimi söyleyince uçarak Nyhavn denen rengarenk binaların olduğu kanala doğru gittim. Gerçekten de yol metroyla tam 20 dakika sürdü.

Hava biraz kapalı, ara ara yağışlı olsa da ağzım kulaklarımda kanalı gezdim, evlere hayran kaldım. Hazır bu manzarayı bulmuşken bir kafeye oturup tadını çıkarttım.

Birazcık daha dolaşıp Kopenhag’a en kısa sürede kendisini tekrar ziyarete geleceğime dair söz vererek tekrar havaalanının yolunu tuttum. Benim için piyangodan çıkmış çok çok güzel bir gün oldu. Sahi gezerken gözlerimin içinin güldüğünü fark etmiş miydiniz?

Reykjavik Yolcusu Kalmasın

3 Mart 2017İzlanda içinde yayınlandıİZLANDA'DA GEZİLECEK YERLER, İZLANDA'DA YAPILACAKLAR, KUZEY IŞIKLARI, REYKJAVIK etiketlendi1 Yorum

Afrika’dayken tek başına katıldığım turda minibüse bindiğimde bir kızın yanına oturmuştum. Bir hafta boyunca gecemiz gündüzümüz birlikte geçmiş, tur bittiğinde çok iyi arkadaş olmuştuk. Hayat öyle güzel tesadüfler çıkarıyor ki insanın karşısına, işte şimdi o kızla ikimiz İzlanda’ya gidiyoruz.

Christine benden birkaç yaş büyük, Avusturya’lı ve dünyayı gezmeyi çok seven, her fırsatta kendine macera dolu tatiller ayarlayan biri. Afrika’dan döndükten sonra bana sürekli mesajlar atarak “Elif, Sri Lanka’da çok güzel bir tur buldum incelesene”, “Elif, sana iki link gönderdim, Kenya mı olsun Namibya mı?” diye diye türlü türlü tekliflerle benim kanıma girdi ve en sonunda ikimiz de İzlanda’ya biletlerimizi almış bulduk kendimizi. Beni geliştiren, değiştiren, harekete geçiren arkadaşlıklara bayılıyorum.

Pazar günü yola çıkacağız. Ben Ankara’dan, o da bu arada Malta’ya taşındığı için Malta’dan gelecek, İzlanda’da buluşacağız. İzlanda konusunda beni en çok heyecanlandıran şey ne biliyor musunuz? Dünya haritasına baktığımda gördüğüm yeri. Kendimi o her yerden uzak adada düşünmek öyle heyecanlandırıyor ki..

Peki İzlanda’da neler yapacağız? Öncelikle söylemek istiyorum ki Türkiye’den İzlanda uçak biletleri oldukça pahalı, en son baktığımda 3.500 TL civarındaydı. Uygun fiyata getirmek için Oslo ve Kopenhag üzerinden uçuşları inceleyerek, Pegasus’tan Kopenhag biletlerini, sonrasında Iceland Air’den de Reykjavik biletlerini aldım. Bu şekilde uçak parasını toplamda 1.000 TL’ye getirdim. Gerçi Kopenhag’da bekleme sürem biraz uzun olacak, bakalım belki şehre inebilirim.

Turumuzu ise Christine buldu. Iceland Travel’ın “Hidden Powers and Northern Lights” turu. Ta Ekim ayında ayarlamıştık ve inanın Mart’a zor yer bulduk. Turun bedeli 679 Avro. İsminden de anlayacağınız üzere Kuzey Işıklarını avlayacağız. Kuzey Işıkları için en uygun dönemin Eylül-Mart arası olduğu söyleniyor. Tabi bu iş biraz da şans işi, bakalım ışıkları görebilecek miyiz?

Onun dışında günlerimiz genel olarak adanın güney bölümünde geçecek. Günler ve konaklanacak yerler aşağıdaki haritadaki gibi.

Tabi isimler bana şu anda öyle uzak geliyor ki nasıl okunduğu konusunda bile fikrim yok. Tek okuyabildiğim şey başkentin ismi, Reykevik. Buzulları gezeceğiz, jeotermal kaplıca olan Blue Lagoon’a gireceğiz, hatta çılgın isimli Eyjafjallajokull Yanardağı’nı bile ziyaret edeceğiz. Tur bittikten sonra ise bir günümüzü Reykjavik’te kendimiz geçireceğiz. Yazarken bile heyecanlanıyorum, bakalım günlerimiz nasıl geçecek, siz en iyisi takipte kalın.

Come On Arsenal!

24 Ocak 2017Birleşik Krallık içinde yayınlandıARSENAL, BURNLEY, EMIRATES STADIUM, NOTTINGHAM KALESİ, NOTTINGHAM ÜNİVERSİTESİ, ROBIN HOOD, ST. PAUL KATEDRALİ, WHITTARD etiketlendiYorum bırakın

Bu seferki İngiltere’ye geliş amacımız Arsenal maçını stadyumda canlı canlı izlemek. Bir maç için taa oralara gidilir mi demeyin. Bu konu Sarper’in yıllardır dilinde olan ve her hafta sonu evde izlediği premier lig maçları sayesinde gündemimizden bir türlü düşmeyen bir konuydu. Önceki gelişimizde maçın başlama saati ile uçaktan iniş saatimiz çok yakın olduğu için risk almak istememiştik. Malum İngiltere vizesi pahalı, vizemizin süresi dolmadan maç izlemek için bir kez daha gelmeye karar verdik.

Aslına bakarsanız benim ne futbolla ne de premier ligle alakam var. Bugüne kadar stadyumda hiç futbol maçı izlemişliğim de olmadı. Evdeki ortamdan kulağıma çalındığı için sadece premier lig takımlarının isimlerini, oyunculardan ise bir tek Mesut Özil’i biliyorum. Hal böyle olunca Sarper “sıkılırım diyorsan gelme, ya da ben maçtayken sen dışarıda istediğin yerleri gez” demiş olsa da böyle bir fırsatı kaçırır mıyım hiç? Benim için yeni bir macera, farklı bir deneyim olsun yeter ki, her yere koşa koşa giderim. İyi ki de gelmişim.

Bu sefer daha ekonomik olsun diye Heathrow Havaalanı yerine Stansted’e indik. Pegasus’un Stansted Havaalanı’na her gün uçuşu var, gerçekten oldukça uyguna geliyor. Tek dezavantajı şehre metro yerine otobüsle gidiyorsunuz. Böyle olunca Heathrow’dan 1 saat süren yolculuk uzuyor ve eğer trafiğin yoğun olduğu bir saate denk gelirseniz trafikte harcadığınız zaman da üzerine ekleniyor. Biz yaklaşık 2 saatte otelimize vardık. Bu seferki otelimiz Troy Otel. Yeri oldukça merkezi, metroya 5 dakika.

Otele vardığımızda Arsenal-Burnley maçına giriş kartlarımız bizi bekliyordu. Maça gitmeye karar verdikten sonra lig fikstürünü incelemiş ve bizim vize tarihlerimiz içinde kalan Arsenal-Burnley maçını gözümüze kestirmiştik. Arsenal’in internet sitesi üzerinden bilet alınabilmesi için kulüp kartı sahibi olunması gerekiyor. Tek bir maç izlemek için ise kulüp kartı çıkarmak gereksiz maliyetli oluyor. O yüzden biletlerimizi aracı bir site üzerinden alarak, kale arkasındaki blok 23’teki yerimiz için kişi başı 125£ ödedik.

Maç ertesi gün olduğu için eşyalarımızı otele bırakıp ilk günü Londra sokaklarında geçiriyoruz. Piccadilly Circus, Trafalgar Square, kitapçılar ve Primark her zamanki mekanlarımız. Bu sefer bir de Whittard adında çay ve kahvelerin satıldığı küçük dükkanları keşfediyoruz. Dikkatli bakacak olursanız şehirde birçok yerde gözünüze çarpacaktır. İçinde çeşit çeşit çaylar, kahveler, sıcak çikolatalar ve bisküviler var. Sunumları da o kadar şık ki. Tadımlık ikramları ve bazılarının içinde de küçücük kafeleri var. Ben en çok sıcak çikolatalarını sevdim. Portakallı, çilekli, ahududulu, karamelli, kırmızı biberli neredeyse 20 çeşit sıcak çikolatası var. İçindeki kakao o kadar yoğun ve lezzetli ki. Ben bir kutu tuzlu karamelli sıcak çikolata aldım ve dönünce diğer çeşitlerinden de almadığıma pişman oldum.

Geldik maç gününe. Maçımız saat 14:30’da başlayacak. Öncesinde geçen sefer kapalı olduğu için içeri giremediğimiz St. Paul Katedrali’ne gidiyoruz. Lady Diana’nın evlendiği ve kraliyet ailesinin birçok önemli gününe ev sahipliği yapan kiliseyi günlerden Pazar olduğu için ücretsiz gezebiliyoruz. Biz içerideyken Pazar ayini de başlıyor. Yerlerimizi alıp birkaç ilahi dinliyoruz.

Sonrasında Emirates Stadyumu’na doğru yola çıkıyoruz. Aman Allah’ım ortalık ana baba günü. Sokaklarda insanlar sel olmuş akıyor. Maça girmeden önce mağazadan bir atkı alalım diyoruz. Mağazada öyle bir kuyruk var ki sormayın. Ama sıra sıra kasalar sayesinde kuyruğun ne kadar hızlı ilerlediğine şaşırıyoruz. O güruhu, koşuşturmayı görünce erkek dünyası ne değişik diye düşünüyorum. Topun peşinde koşan adamlar, delice onları destekleyen taraftarlar, maçlara, formalara, iddialara akıtılan paralar.. Ama herkes o kadar mutlu ve heyecanlı ki, ben de akışa bırakıyorum kendimi.

Sonra kapılara doğru yürüyoruz. Üst baş, çanta araması sonrası biraz endişeli bir şekilde kartlarımızı okutup içeri giriyoruz. Ohh be!! Hiçbir soruyla veya sorunla karşılaşmıyoruz. Sahaya girmeden iç kısımdaki kafelerde herkes birşeyler atıştırıp biralarını içiyor. Amcalar, teyzeler, küçücük çocuklar, ortam tam bir karnaval havası. Yerimizin olduğu kapıyı bulup sahaya giriyoruz. İçeriye adımımı atmamla gördüğüm tablo karşısında öyle bir heyecanlanıyorum ki anlatamam. Öyle bir atmosfer var ki sanki büyüleniyorum, ilk defa stadyumda bir maç izlediğim için mi böyle hissediyorum yoksa burası mı böyle hissettiriyor bilmiyorum. Ömrümde hiç bu kadar büyük bir yerde bu kadar insanı bir arada görmemiştim. Heyecanla yerimizi buluyoruz. Koltuklar yumuşacık, Sarper’in Türkiye’deki tecrübesine dayanarak altımıza sermek için getirdiğimiz gazete kağıtlarına gerek kalmıyor.

Oyuncuların isimleri birer birer anons ediliyor ve alkışlar içinde sahaya çıkıyorlar. Bizim Arsenal diye telaffuz ettiğimiz takım onlar için “Aasınıl”. Hepsi aynı anda “Where are we? Where are we?” diye bağırıp, “Come On Aasınıl!!” diye devam ediyorlar. Birkaç heyecanlı gol pozisyonuna rağmen ilk yarı 0-0 bitiyor.

İnşallah maç bitmeden bir gol görürüz diye düşünürken Arsenal’in 59. dakikada attığı golle tribünler bir anda bayram yerine dönüyor. Derken Arsenal’li bir oyuncuya verilen kırmızı kart ve 90+3’te Burnley’in attığı penaltıyla maç 1-1 oluyor. Herkes üzgün ve ümitsiz. Sonra o da ne? 90+8’de bu sefer hakem Arsenal lehine penaltı noktasını gösteriyor. Herkes nefeslerini tutuyor ve 90+8’de attığı golle Arsenal 2-1 öne geçiyor. Bağırışlar, çağırışlar, kucaklaşmalar derken maç 2-1 bitiyor. Biz şaşkın, bir maçta tüm bu duyguları yaşamış olmaktan oldukça mutlu, ne kadar şanslı olduğumuzu düşünerek ayrılıyoruz stadyumdan.

Ertesi gün İngiltere’de son günümüz. Buraya her gelişimizde Londra dışında başka güzergahları da ekliyoruz rotamıza. Geçen sefer gelişimizde Bath’ı çok beğenmiştik, bu sefer istikamet Nottingham! National Rail’in sitesinden aldığımız biletlerle St Pancras Tren İstasyonu’ndan trenimize biniyoruz. Bu arada istasyonun mimarisine, içindeki mağazalara ve kafelere bayılıyorum.

1 saat 45 dakikalık yolculuktan sonra Nottingham’a varıyoruz. Nottingham, Robin Hood’un memleketi, ayrıca ünlü Nottingham Forest futbol takımının da şehri.

Nottingham’ın bir diğer özelliği ise tam bir öğrenci şehri olması. İki büyük üniversitesi ve 60.000’in üzerinde öğrenci nüfusu var. Sabahtan Nottingham Üniversitesi’nin kampüsünü geziyoruz, yemyeşil, etrafta kazlar, ördekler dolaşıyor. Öğleden sonra ise Nottingham Kalesi’ne çıkıp, şehri yukarıdan izliyoruz. Hava oldukça soğuk ve puslu.

Biraz gezip üşüyor, bir yerlere oturup sıcak bir şeyler içerek ısınıyor sonra tekrar sokaklarda buluyoruz kendimizi. Şehir küçücük, sevimli ama buz gibi.

Çabucak geçen bir günün ardından akşam üzeri tekrar trenimize binip Londra’ya dönüyoruz. Oradan Stansted’e, sonra İstanbul’a, sonra da Ankara’ya. Evimize vardığımızda günlerin yorgunluğu ve soğuğundan o kadar perişan olmuşum ki yüzümde gülümseme üzerime yorganı çekip uyuyorum, uyuyorum ve uyuyorum..

Yeşilin Şehri Dublin

18 Eylül 2016İrlanda içinde yayınlandıDUBHLINN GARDENS, DUBLİN KALESİ, DUBLİN'DE GEZİLECEK YERLER, DUBLİN'DE YAPILACAKLAR, GUINNESS, LIFFEY NEHRİ, SPIRE OF DUBLIN, TEMPLE BAR etiketlendiYorum bırakın

İşte geldik gezinin en heyecanlı yerine. Sonunda Dublin maceramız başlıyor. Daha önce hiç İrlanda’ya gitmediğim için gezinin bu kısmıyla ilgili oldukça heyecanlıyım. British Airways’ten aldığımız uçak biletleriyle yaklaşık 1,5 saatte Londra’dan Dublin’e iniyoruz. Ama ülkeye giriş konusunda kafamızda soru işaretleri var. Çünkü internette vize konusunda birbirinden farklı bilgiler dolaşıyor. Neyse ki problemsiz girmeyi başarıyoruz.

Dublin’e gelmek isteyenler için konuyu özetleyecek olursak, İrlanda adası ikiye bölünmüş bir ada. Başkentin Belfast olduğu kuzey kısmı, Kuzey İrlanda olarak geçiyor ve Birleşik Krallık’a bağlı. Dublin’in başkent olduğu güney kısmı ise 1922 yılında bağımsızlığını ilan ederek Birleşik Krallık’tan ayrılmış ve İrlanda Cumhuriyeti adını almış. İrlanda Cumhuriyeti, Schengen ülkesi ve para birimi Avro. Ancak ülkeye Schengen vizesi ile giremiyorsunuz, İrlanda vizesi almanız gerekiyor. Birleşik Krallık’la yapılan seyahat anlaşması sayesinde İngiltere vizesi ile de giriş mümkün. Ama belli şartlara bağlı, vizenin minimum 180 günlük, çok girişli olması gibi. Biz ülkeye İrlanda vizesi almadan 6 aylık turistik İngiltere vizemizle giriş yaptık ve bir sıkıntı yaşamadık çok şükür.

Havaalanında iner inmez tabelalarda gördüğüm dil dikkatimi çekiyor. Meğerse İrlanda’nın iki resmi dili varmış, İngilizce ve İrlandaca. Tabelaları inceledikçe İrlandaca’nın İngilizce’den oldukça farklı bir dil olduğu anlıyorum. Havaalanında ulaşım konusunda bir danışma ofisi var. Onlara sorup otelimize gitmek için bir otobüse biniyoruz. Zaten bizim gittiğimiz günün ertesi günü şehirdeki tüm otobüsler greve başlıyor ve tüm şehri yürüyerek keşfediyoruz.

Otelimiz merkezde, Belvedere Hotel. Londra’daki otelden sonra odasıyla banyosuyla saray yavrusu gibi geliyor bize. Yeri de oldukça merkezi. Şehri yürüyerek gezmek hiç yorucu olmuyor.

Dublin’de üç günümüz var. Nerelere gideceğiz, hangi gün neler yapacağız, hiçbiri belli değil. Biraz üşengeçlikten, biraz da spontanlığı sevdiğimden pek fazla araştırma yapmadan geliyorum. Zaten şehir küçük, benim de çok en merak ettiğim yerler İrlanda barları. Biraz barları göreyim, biraz sokaklarında gezineyim, birazcık da parklarında uzanayım yeter diye düşünüyorum. Diğer gördüklerim işin tuzu biberi olacak. Bu durumlarda en çok kullandığım taktik resepsiyona gidip nereleri gezmek gerektiğini sormak. Görevli eline haritayı alıp gezilecek yerleri birer birer işaretleyip haritayı bize vermiyor mu işte en sevdiğim çözüm yolu bu benim için. Üzerine biraz da Foursquare uygulamasına baktık mı tamamdır.

Eşyaları odaya bırakıp merkeze doğru yürümeye başlıyoruz. Şehrin en ünlü caddesi O’Connell Caddesi ama maalesef diğer ana caddelerde olduğu gibi burada da metro çalışmaları var. Yani birazcık inşaat halinde. Yolumuzun üzerindeki uzun direk dikkatimi çekiyor. Ucu bak bak bitmiyor. Meğerse dünyanın en uzun anıtıymış. İsmi “Spire of Dublin”. Yapımı 4 milyon €’ya mal olan bu anıt tam tamına 121 metreymiş. Hani haritaya bakınca şehrin tam merkezinde yıldız işareti olur ya işte tam o yıldızın üzerinde yer alıyor. Şehri gezerken birçok yerden göründüğü için de yer ve yön bulmada acayip kolaylık sağlıyor.

Şehrin ortasından Liffey Nehri geçiyor. İçinden nehir geçen her şehir gibi Dublin de Liffey ile güzelleşiyor. Liffey’in üzerinde çeşit çeşit köprüler var. Hatta bir tanesini şehrin sembollerinden biri olan arp şeklinde yapmışlar, ismi de Samuel Beckett Köprüsü. Samuel Beckett demişken Dublin, UNESCO tarafından Edebiyat Şehri olarak seçilmiş. Oscar Wilde, James Joyce gibi birbirinden ünlü yazarları ve 4 tane de Nobel Edebiyat Ödülü var.

Akşam üzeri Dublin’in ünlü barlarının yer aldığı Temple Bar semtine gidiyoruz. Hava kararmaya başladıkça mekanlar kalabalıklaşıyor. Canlı müzik sesi gelen bar sayısı artıyor ve sokaklar insan seline dönüşüyor. Biz de ünlü Temple Bar Pub’a giderek bir köşede oturup başlıyoruz ortamı incelemeye. İrlanda barlarının diğer barlardan ne farkı var derseniz bence en büyük farkı müzikte. Gitar ve kemanla hızlı bir şekilde çalınan İrlanda şarkıları öyle coşkulular ki insan yerinde durmakta zorlanıyor. Ayrıca tavanlara kadar süslü duvarlar, loş ışıklar ve yaşlısından gencine farklı yaş gruplarındaki insanlar.. Herkes halinden memnun, eğleniyor.

Ertesi gün Dublin Kalesi’ne gidiyoruz. Rehberli gezi ücreti 8,5€. Kaleyi gezerken rehber İrlanda tarihinden, bağımsızlıklarını nasıl kazandıklarından, kalenin hala ileri gelen misafirler için kabul yeri olduğundan, başbakanlık seçimleri sonrası göreve başlama töreninin burada yapıldığından bahsediyor.

1 saatlik gezi sonrası kalenin arka tarafındaki Dubhlinn Gardens’a oturuyoruz. Kale duvarlarıyla çevrili, yemyeşil, küçücük bir alan. Yolunuz Dublin’e düşerse, kaleye gitmeseniz bile buraya mutlaka gelmelisiniz.

Kalan günümüzü Dublin sokaklarında, ünlü Hodges Figgis kitabevinde ve alışverişiyle ünlü Henry Caddesi’nde geçiriyoruz. İrlanda hediyelik eşyaları satan Carrolls mağazası o kadar güzel ki, içeride neredeyse her şey yemyeşil. İrlanda’nın sembollerinden bir diğeri de 3 yapraklı yonca. O yüzden 3 sayısı ve yeşil rengi şehrin her yerinde karşınıza çıkıyor. 3 yapraklı yonca konusunu biraz araştırınca aslında anlamının Teslis inancına dayandığını öğreniyorum. Katolik inancındaki İrlandalılar için yapraklar Baba, Oğul ve Kutsal Ruh’u temsil ediyor.

Henry Caddesi’nde yürürken yine güruh halinde insanların elinde taşıdıkları poşetler gözümüze çarpıyor. Primark renklerinde ama bu sefer ismi Penneys. Meğerse İngiltere’deki Primark’ın İrlanda’daki ismi Penneys’miş. Şeytana uyup bir içeri bakalım diyoruz, hikayenin geri kalan kısmını anlatmak istemiyorum. Ama şunu söyleyebilirim ki eğer buraya İngiltere’den geçecek olursanız kalabalık Primark’larda helak olmanıza gerek yok. Buradaki Penneys’ler hem daha büyük hem de oldukça sakin.

Geldik şehirdeki son günümüze. Dublin’de birçok yerde içki fabrikası var ve bunlardan en ünlüsü de Guinness. Guinness’in siyah birası şehrin üçüncü sembolü. Guinness tişörtleri, bardakları, çikolataları hatta cipsleri bile şehrin dört yanını sarmış. Fabrikasını da gezebiliyorsunuz ama biz geçtiğimiz aylarda Heineken’in fabrikasına gittiğimiz için bu sefer Viski Müzesi’ni gezmeyi tercih ediyoruz.

Herhangi bir markaya ait olmayan müzenin girişi 16€. Müzede genel İrlanda viskilerilerinin tarihi ve viskinin nasıl üretildiği anlatılıp en sonunda da viski tadımı yapılıyor. Benim için viski içmek benzin içmekten farksız. O yüzden tadım kısmında biraz zorlanıyorum. Diğer herkes halinden oldukça memnun. Gözlerim çikolata arıyor ama çikolata ikram etmiyorlar maalesef.

Akşam üzeri anlıyoruz ki meğerse şehirde o gün bağımsızlık kutlamaları varmış. Yılda bir yapılan kutlamalar tam da bizim orada olduğumuz zamana denk geliyor. Konserler, tiyatro gösterileri, şiir dinletileri, şehrin farklı farklı yerinde bir sürü farklı aktivite. Posta Binası’ndaki gösteriyi izledikten sonra yine kendimizi barlar sokağına atıyoruz. Son gecemizi de İrlanda şarkıları dinleyip, dans ederek geçiriyoruz.

Ertesi sabah şehirle vedalaşma vakti geliyor. Türk Hava Yolları’nın direkt uçuşuyla Dublin’den İstanbul’a iniyoruz. İstanbul’dan Ankara’ya vardığımızda otoparktaki aracımıza giderken yine değişik duyguların içinde buluyorum kendimi. Dolu dolu geçen bir yolculuktan dönünce size de aynısı oluyor mu? Hani o arabayı oraya park ettiğiniz kişiyle şimdiki olduğunuz kişi arasındaki farkı hissetmek gibi, aradan sanki çok uzun zaman geçmiş de onca yaşanmışlıkları, onca görülen ve öğrenilen şeyleri bir anda fark edip, idrak etmek gibi. Anlatabildim mi bilmiyorum ama gelişmek, büyümek, farklı bir aşamaya geçmek gibi.. Unutulmayacak günlerden sonra arabamıza binip evimizin yolunu tutuyoruz..

Bath Gezisi

15 Eylül 2016Birleşik Krallık içinde yayınlandıBATH MANASTIRI, BATH'TA GEZİLECEK YERLER, BATH'TA YAPILACAKLAR, JANE AUSTEN, ROMA KAPLICALARI, ROYAL CRESCENT etiketlendiYorum bırakın

Bath Londra’nın 156 km batısında, Unesco Dünya Mirasları Listesi’ne girmiş bir İngiliz şehri. Şehir ilk defa Romalılar tarafından kaplıca bölgesi olarak kurulduğu için İngilizce’de “banyo” anlamına gelen “Bath” adını almış. Bizim Bath’a geliş amacımız hem burada yaşayan arkadaşımızı ziyaret etmek, hem de günübirlik şehir turu yapmak.

Bath’a Londra’dan hem tren hem de otobüsle gelmek mümkün. İngiltere’de tren biletleri oldukça pahalı olduğu için yolculuk süresi daha uzun olsa da otobüsle gelmeyi tercih ediyoruz. Böylece bana da blog yazılarım için zaman kalmış oluyor.

Victoria Coach Station’dan bindiğimiz National Express otobüsü ile yaklaşık 3 saat süren yolculuğumuzun ardından Gözdem bizi terminalde karşılıyor. Şehre adım atar atmaz geçmişte yolculuğa başlıyoruz sanki, şehir o kadar gösterişli ve tarihi ki. İlk durağımız şehrin merkezindeki Roma Kaplıcaları. Şu anda müze olarak kullanılan kaplıcalara giriş 15£.

Müzenin içinde hem eski kaplıcalar yer alıyor, hem Romalılar zamanından kalma mezar taşları, sikkeler, eşyalar sergileniyor, hem de şifalı kaplıca suyu içilebiliyor. Yaklaşık bir buçuk saatlik etkileyici bir gezinin ardından kaplıca suyunun tadına bakıyoruz. Ülkemizdeki içmelerde olduğu gibi su hem sıcak, hem de tadı oldukça ağır ama şifadır diyerek zor da olsa bir bardağı bitiriyoruz.

Sonrasında Roma kaplıcalarının yanındaki Bath Manastırı’nı da gezip şehrin sokaklarında yürüyüşe başlıyoruz.

Tarihi sokaklara bir de sokak çalgıcılarının müziği eklenince şehir iyice büyülü bir hal alıyor. Sokaklarda eski zamanlardan kalma İngiliz kıyafetleri giyen insanlar dikkatimi çekiyor. Meğer Jane Austen Bath’lıymış, hani “Aşk ve Gurur” kitabının yazarı, ve Eylül ayında şehirde Jane Austen Festivali kutlanıyormuş. Festival boyunca insanlar bu şekilde giyinerek sokağa çıkıyorlarmış.

Birkaç park ve bahçeden geçtikten sonra Gözdem’in evine doğru yola çıkıyoruz. Hava nemli, ara sıra yağmur bastırıp sonra güneş açıyor ama etrafın yeşilliğini görüp mis gibi kokusunu duyunca otobüse binmektense yürümeyi tercih ediyoruz.

Eve vardığımızda bize kapıyı Gözdem’in anne ve babası açıyor. Bayram günü birbirimizi İngiltere’de bulmuşuz, sarılıp bayramlaşıyoruz. Sohbet, muhabbet derken annesinin bizim için yaptığı börekler, kekler, salatalar ve demleme çay günlerdir yediğimiz sandviç, hamburger vs. den sonra bayram sevincimizi arttıyor.

Yemek sonrası evin yakınındaki kanalda gezintiye çıkıyoruz. Kanaldaki botlarda yaşayan insanlar var. Ellerinde kitapları, gazeteleri öyle sakin ve huzurlu görünüyorlar ki. Bath’da da yaşam diğer yerlerde olduğu gibi pahalı. Hatta bir taksici Gözdem’e “Bath kadın gibidir. Çok güzeldir ama bir o kadar da masraflıdır.” demiş. Belki de bu yüzden burada yaşayan insanlar hiç lüks düşkünü değiller. Gözdem’in dediğine göre ofise öğle yemeklerini kendileri hazırlayıp getiriyorlar, giyinmek, süslenmek için para harcamıyorlar. Sadece neye ihtiyaçları varsa onu alıyorlar ama bunu bir yaşam şekli haline getirdikleri için eksikliğini de hissetmiyorlar.

Daha sonra Royal Crescent (Kraliyet Hilali) denilen yarım daire şeklindeki konutları görmeye gidiyoruz. Bir süre daha merkezde gezindikten sonra saate bir bakıyoruz ki gitme vakti yaklaşmış bile.

Otobüs terminalinde sarılıp vedalaşıyoruz. Kısacık ama mutluluk dolu bir Bath gününü de böylece bitirmiş oluyoruz.

Üç Günlük Londra Havası

13 Eylül 2016Birleşik Krallık içinde yayınlandıCAMDEN TOWN, EMIRATES STADIUM, HARRODS, LONDRA'DA GEZİLECEK YERLER, LONDRA'DA YAPILACAK ŞEYLER, PICCADILLY, PRIMARK, TATE MODERN etiketlendiYorum bırakın

Yürünen onca yoldan, geçilen onlarca istasyondan, yaşanan 3 upuzun günden sonra Londra’dan Bath’a doğru gidiş yolundayız. Gördüklerim, duyduklarım, hissettiklerim, izlenimler, izlenimler, izlenimler.. Hepsi o kadar birikti ki içimde, yazıya dökülmek için sabırsızlanıyorlar.

3 güne bir sürü şey sığdırdık ama Londra’nın yüzde birini bitirebildik mi emin değilim. Neyse ki bu ikinci gelişim. Londra’ya ilk kez gelecekler için fikir vermesi açısından geçen seferden aklımda kalanlar şu şekilde: London Eye’a binmiş, London Bridge, Piccadilly Circus, Hyde Park ve Covent Garden’ı gezmiş, Sherlock Holmes Müzesi’ne gitmiş ve Opera’daki Hayalet’i izlemiştik. Daha sonra İskoçya’ya geçmiş, Edinburg’da birkaç gün kalmıştık. Bu seferki program ise 3 gün Londra, 1 gün Bath, sonra ver elini Dublin, İrlanda.

Heathrow Havaalanı’nda iner inmez doğruca Arsenal-Southampton maçının oynandığı Emirates Stadyumu’na gidiyoruz. Benim maçla, futbolla çok alakam olmasa da evde izlenen Premier Lig maçlarından konuya aşinalığım oldukça yüksek. Maç biletleri çok pahalı, 150£’dan başlıyor. Uçak biletlerini henüz lig fikstürünün belli olmadığı zaman aldığımız için maçı akşam olur diye düşünmüştük. Ama maç şansımıza saat 15:00’te. Bu saate yetişebileceğimizden emin olamadığımız için biletleri internetten almak yerine kapıdan alırız diye düşünüyoruz. Allahtan uçağımızda rötar falan yok, elimizde valizlerle koştur koştur Arsenal metro durağına gidiyoruz. Ortalık mahşer günü gibi, herkes çoluğunu çocuğunu almış, üzerlerinde Arsenal formaları, atkıları stadyuma koşuyor. Yağmurmuş, içine su alan spor ayakkabılarımmış demeden ben de koşuyorum. Saat tam 15:00’te stattayız. İçimizde bir umut bilet satış ofisini buluyoruz. Ama o da ne? Görevliler teker teker biletler tükendi yazısını koyuyorlar bankoların önüne. O kadar heveslenmişiz, pes etmeyip karaborsacı aramaya başlıyoruz. Buluyoruz da, 100£ fiyat veriyorlar ama bir polisin dediğine göre bileti alıp içeri girememe riskimiz yüksek olduğu için vazgeçiyoruz. Stattan gelen ıslıklar, bağrışlarla fotoğrafımızı çektiriyoruz. Yaşanan hayal kırıklığına rağmen maç öncesi şahit olduğumuz o atmosfer, o heyecan mutlu ediyor bizi. Ne yapalım, Londra’ya tekrar gelmemize bir bahane çıktı diye düşünüyoruz.

Sonrasında otelimize yerleşiyoruz, Hyde Park Boutique Hotel. Otelimizin yeri çok güzel, içi tertemiz ama diğer standart Londra otelleri gibi küçücük. Düşünün ki yüzümü yıkarken damlayan sular lavabo yerine ayaklarıma akıyor. Otele eşyalarımızı bıraktıktan sonra akşam üstü Soho’ya gidiyoruz. Soho’da bir şeyler yiyip içerek hayata karışıyoruz.

Ertesi gün sabah Cape Town’daki gönüllülük günlerinden arkadaşım Jennifer, Londra dışından trenle bizi görmeye geliyor. Birlikte Kensington Gardens’a gidip, kocaman bahçeleri gezip, sonra çimenlerde oturup muhabbet ediyoruz. Afrika’daki günlerden, Türkiye’de yaşanan darbeden, İngiltere’nin AB’den çıkmasına kadar bir sürü şey hakkında konuşuyoruz. Jennifer, 70 yaşında emekli olacak olması, Basingstoke’ta tek odalı bir eve ayda 750£ ödemesi, ülkedeki doktorların, öğretmenlerin sürekli grev yapması, okul yetersizliğinden dolayı insanların çocuklarını okula başlatmak için birkaç sene sıra beklemeleri gibi hikayelerle neden Brexit’e oy verdiğini anlatıyor ve ben cennet vatanımızda barış olduğu sürece sultanlar gibi yaşadığımızı bir kez daha anlıyorum. Aman maşallah diyelim.

Sonrasında birlikte ünlü Harrods mağazasını geziyoruz. İngiltere’nin üst tabakasına hitap eden bu mağaza tam 182 yıllık. Şu anda Qatar Holding’in sahibi olduğu mağaza zamanında Dodi El Fayed’in babasına ait olduğu için alt katında Dodi ve Prenses Diana’ya ait bir de anı heykeli bulunuyor. Rastgele elimi attığım bir elbisede 2.000£ fiyatı görünce, müze gezermiş gibi geziyorum mağazayı.

Akşam Jennifer’la vedalaşıp, Camden Town’a gidiyoruz. Aman Allahım hiç bu kadar alternatif insanı bir arada görmemiştim. Her çeşit insan var, özellikle yüzleri dövme dolu olanlara hayret içinde bakıyorum. Amy Winehouse’un çıktığı bu semt tam da Amy’ye yakışacak renklere sahip. Alternatif bir sürü dükkan, açık sergiler, Venezualla, Kore, Malezya gibi çeşitli ülkelerin sokak yemekleri ve yüksek müzik sesleri. Sanki bir karnavalın içindeyiz. Çok seviyorum bu semti.

Ufak tefek bir şeyler alıp, karnımızı doyurduktan sonra saat 18:00’de satıcılar sergilerini toplamaya başlıyorlar. Biz de şehrin kalbi Piccadilly’e gidiyoruz. Sokak gösterileri, çalgıcılar, Çin Mahallesi derken otelimize geldiğimizde ayaklarımız isyanda, bizse mutlu hemen kendimizi uykuya bırakıyoruz.

Son gün Primark ve Tate Modern günü. Primark’ı geçen gelişimizde herkesin elinde gördüğümüz Primark yazılı torbalardan keşfetmiştik. Herkes neden buradan alışveriş yapmış, bir şey var bu işte diyerek mağazayı bulmuştuk. Sonrası zaten tam bir çılgınlık. Çantalar, pantolonlar, gömlekler, pijamalar derken artık biz de Primark torbalılar arasındaydık. Normalde yurtdışına gidip çılgınca alışveriş yapmayı sevmem, çula çaputa vakit ve para harcayacağıma güzel bir yer görmeyi, güzel bir yemek denemeyi tercih ederim. Ama Primark başka bir dünya. Hem pound olup hem bu kadar uygun olması, istediğiniz her şeyi bulabiliyor olmanız ve de uzun senelerce kullanabilmeniz gerçekten inanılmaz. Her şey kaliteli diyemem ama girip de boş çıkmanız imkansız diyebilirim.

Kalabalığa kalmamak için Primark’a sabahtan gidiyoruz. Mağazada harcanan birkaç saatin ardından ve aldıklarımızı koymak için valizimizi de satın aldıktan sonra eşyaları bırakmak için otelimize dönüyoruz. Artık sanat zamanı.

Tate Modern, iki binadan oluşan bazı katları ücretsiz, bazı katlarında ise değişen, ücretli sergilerin olduğu, modern sanatın kalbinin attığı Londra’daki en tanınmış müzelerden birisi. Eserlere bakıp “Ee burda şimdi ne anlatmak istiyor?” veya “Bu gördüğümün bana ne faydası oldu?” diyenlerdenseniz gitmenizi tavsiye etmem. Yok eğer sanatta zeka, farklılık, yenilik ve heyecan arıyorsanız hiç düşünmeyin derim. Sergiler dışında, binanın 10. katından Londra’yı izlemek de mümkün. Thames Nehri ve St. Paul Katedrali’ne bakan çok güzel bir manzarası var.

Tate Modern’de geçen 2 saatin ardından saat 18:00’de sergiler kapandığı için müzeden çıkmak zorunda kalıyoruz, hem de ücretsiz sergilerin bile hepsini göremeden. Daha sonra nehrin karşısındaki St. Paul Katedrali’ne gidiyoruz. Burayı özellikle Lady Diana’nın evlendiği yer olduğu için merak ediyorum. Ayrıca Kraliçe Elizabeth de 80. ve 90. yaş günlerini bu kilisede kutlamış. Ama maalesef kilise kapandığı için içeri giremiyoruz. Bir sonraki gelişte gidilecek yerlere kiliseyi de ekliyorum.

Akşam son kez şehir merkezine iniyoruz. Piccadilly’deki Waterstones kitapçısını gezip, yanındaki Kahve Dünyası’ndan dondurmamızı alıyoruz. Kahve Dünyası zaten Türkiye’de de çok sevdiğim bir yer. Londra’nın merkezinde kocaman mağazasını ve mağazadaki kalabalığı görmek mutlu ediyor beni. Sonra yine metromuza atlayıp otelin yolunu tutuyoruz. Sabah erkenden kalkıp, dolu dolu ve rengarenk geçen Londra günlerine virgül koyup Bath şehrine doğru yola çıkıyoruz.

Tabak Dansı ve Kuzey Ada Köyleri

4 Eylül 2016Yunanistan içinde yayınlandıANAVATOS, AVGONIMA, NEA MONİ, SAKIZ ADASI, SAKIZ ADASI'NDA GEZİLECEK YERLER, SAKIZ ADASI'NDA YAPILACAKLAR etiketlendi1 Yorum

Sakız Adası maceramız taverna gecesiyle doruk noktasına ulaştı. Akşam saat 21:30’da Paragka yani Baraka isimli restorandaydık. Canlı müzik ve sınırsız içkili menü için 25€ ödedik. Son zamanlarda herkesin dilindeki Türk restoranların pahalılığı, servis kalitesinin düşüklüğü, bu nedenle insanların Yunan adalarını tercih etmeleri konusuna kısmen katılıyorum. Burada özellikle alkol fiyatları Türkiye’ye göre oldukça ucuz, yemekler ise Türkiye ile yarışır ama daha pahalı değil kesinlikle. Servis, hizmet, güleryüz açısından da hiçbir sıkıntıyla karşılaşmadık.

Gelelim Taverna gecesine. Gece buzuki ve gitar eşliğinde söylenen şarkılarla hızlı bir şekilde başlıyor. Solistimiz Rum ama kimi şarkıları Rumca kimisini de Türkçe söylüyor. Her şarkıda bu acaba bizim şarkımız mı yoksa onların mı kararsızlığını yaşayıp hepsine eşlik ediyoruz. Sahne zaten birkaç şarkı sonra dolmaya başlıyor. Zeybek oynanıyor, danslar ediliyor, hatta bir ara kendimi Ankara’nın Bağları şarkısında oynarken buluyorum ve ardından inanmayacaksınız ama damat halayına başlıyorum. Yani tavernada mıyız yoksa Türk gecesinde miyiz karar vermesi zor bir ortam.

Sonra bir ara aklıma tabak kırmak geliyor, garson kadına soruyorum. Ben oradaki çalışanlar kıracak, isteyenler de onlara eşlik edecek sanıyorum. Meğerse tabakların tanesi 1€’muş. Kırmak isteyen parasını ödüyor öyle geliyor tabaklar. Yani yok öyle bedavaya tabak mabak kırmak. E diyorum gelmişiz buraya kadar ver bana bi beş tabak, tabak da kırmadık demeyelim. Kadın tabakları getiriyor, bildiğimiz tabaklar gibi değil, alçıdan yapılmış. Alçı olunca kırması da kolay olacak belli.

Elimde beş tabak çıkıyorum sahneye, bu arada sahnedeki insanlar yerlerine oturuyor. Çat çat vursam tabaklar hemen bitecek, ekonomik kullanmalı. Nasıl olacak bu iş diye düşünürken orkestra süper bir şarkıya başlıyor. “Olmaz olmaz bu iş olamaz, hiç yalvarma bu iş olamaz”. “Bu kadar çapkın olma demedim mi? Göğsünü böyle açma demedim mi? Gözler manalı süzme demedim mi? Olmaz olmaz bu iş olamaz”. Şarkı tam oynamalık. Ben de başlıyorum tabak dansı yapmaya, tabaklar bir sağımda bir solumda bazen kafamın üzerinde müzikle dans ediyorum. Millet de şaşırıyor, hiç böyle tabak kırıldığını görmediler herhalde. Alkışlar, ıslıklar derken bir tane kırıp tekrar oynamaya devam ediyorum. Sonra diğer tabağa geçiyorum. Sonra biraz daha dans derken değişik figürlerle beş tabağı öyle verimli kullanıyorum ki, ben bile kendime hayret ediyorum. Hepsi uzonun suçu mu yoksa sahne ışıkları mı beni yoldan çıkardı bilmiyorum ama tabak kırma işi güzel bir şova dönüşüyor. Bugüne kadar hiç bu kadar kişinin önünde ıslıklarla, alkışlarla tek başıma dans etmemiştim. Ne kadar güzel bir duyguymuş. İzleyenler mutlu, ben mutlu bolca alkışla sahneden iniyorum. Unutamayacağım bir gece oluyor benim için.

Ertesi sabah Sakız Adası’nda son günümüz başlıyor. Bu sefer istikamet adanın kuzeyindeki köyler. Önce UNESCO tarafından Dünya Kültürel Mirası olarak ilan edilen, 11. yüzyıldan kalma Nea Moni Kilisesi’ne gidiyoruz. Kilise çok etkileyici ama kiliseden çok bir odasında yer alan kafatasları ve kemikler şaşırtıyor bizi. Duvardaki açıklamada da 1822 yılında Türkler tarafından yapılan katliamda kiliseye sığınan özellikle kadınlar ve çocuklardan oluşan halkın ve papazların katledildikleri yazıyor. Olayları o dönemin şartlarında değerlendirmek ve hikayenin bir de diğer tarafını dinlemek gerektiğini bilsem de yine de okuduklarım hoşuma gitmiyor.

Daha sonra dağların üzerinde kurulu Anavatos ve Avgonima köylerine gidiyoruz. Taş evlerden oluşan bu köyler halkın korsan saldırılarından korunabileceği yüksek yerlere yapılmış. Anavatos köyü o kadar dik ki, yürümekte bile zorlanıyoruz. Şu anda köyde yaşayan sadece birkaç kişi kalmış. Avgonima köyünün yapıları ise restorasyondan geçmiş, otantik pansiyon ve restoranlarla tam bir huzur mekanı. Öğle yemeğimizi burada yedikten sonra ada merkezine gidiyoruz.

Adada yapılan son alışverişlerle ellerimizde reçeller, ballar, kekikler, çeşit çeşit sakız ürünleri ve uzolarla iki otobüs dolusu Türk, Yunan ekonomisine can verip feribotumuza biniyoruz. Sonrası tekrar Çeşme ve Artur.

3 günlük ada havasından sonra Ankara’ya dönüş yolculuğumuz başlıyor. O bildik rutin gözümü korkutamıyor bu sefer. Kurban bayramında yeni maceralarla buluşacağız yine, biliyorum. Haftaya görüşmek üzere, sağlıcakla kalın..

Sakız Kokulu Günler

2 Eylül 2016Yunanistan içinde yayınlandıMAVRA VOLIA, MESTA, PYRGI, SAKIZ ADASI, SAKIZ ADASI'NDA GEZİLECEK YERLER, SAKIZ ADASI'NDA YAPILACAKLAR etiketlendi1 Yorum

Mucizevi sakız ağacının vatanı Sakız Adası’ndayız. Bozcaada turundan memnun kalınca yine Meis Tur tarafından düzenlenen Sakız Adası turuna katılmaya karar verdik. 2 gece 3 gün, kişi başı 215€. Geçtiğimiz sene Midilli’ye kendimiz gitmiştik. Arabayı kirala, oteli ayarla, gezilecek yerleri, yemek yenecek restoranları, denize girilecek koyları araştır vs vs. Onun da tadı bir başka tabi ama turun rahatlığı ve ekonomikliği daha çekici geldi bu sene. Düşünsenize bu fiyatın içinde Artur’dan Çeşme’ye gidiş, Çeşme’den Sakız’a geçiş ve ada içindeki tüm ulaşım bedeli, adanın en güzel otelinde konaklama ve kahvaltı imkanı, rehberlik hizmetleri ve en önemlisi de kafa rahatlığı var.

Otobüsümüz bizi gece yarımda Artur’dan alıyor, Ayvalık’taki diğer yolcuları da aldıktan sonra iki otobüs dolusu insan düşüyoruz Çeşme yollarına. Gece bol molalı yorucu bir yolculuktan sonra Çeşme’de kahvaltımızı yapıyoruz ve 09:00 feribotuyla Sakız Adası’na geçiyoruz. Ada o kadar yakın ki Türkiye’ye, sadece 45 dakikada karşıdayız. Gerçi feribot öncesi ve feribottan indikten sonraki pasaport sırası biraz sıkıntılı geçiyor. Hem mekanlar çok dar, hem çalışan sayısı yetersiz, hem de yolcu sayısı fazla olunca birkaç sıra kavgasına şahitlik ediyoruz. Vizemiz olduğuna şükrederek kapıda vize işlemi yaptıran yolculardan önce atıyoruz kendimizi otelimize.

Otelimiz hemen limanın karşısında, Chios Chandris Hotel. Bu arada adanın Rumca ismi Chios, Hios diye okunuyor ve sakız ağacı anlamına geliyor. Gece yolculuğu yorucu olduğu için otelde birkaç saatlik dinlenmenin ardından adayı gezmeye başlıyoruz. Zaten malum öğlen tüm dükkanlar kapalı, saat 18:00’den sonra açılmaya başlıyorlar.

Sakız Adası tam 350 yıl boyunca Osmanlı Devleti’nin hakimiyetinde kalmış bir ada. Her ne kadar içinde Müslüman halk yaşamamış olsa da Osmanlı zamanından kalma tek tük camiler, çeşmeler, mezarlar ve hamamlar var.

İlk günü adanın merkezindeki sokaklarda, kalede ve çarşıda geçiriyoruz. Çarşısında çok güzel dükkanlar var, çeşit çeşit reçeller, uzolar ve sakızdan yapılan binbir çeşit ürün..

Adanın asıl yüzünü ikinci gün keşfediyoruz. Güneyindeki köyler ve sakız ağaçları bir harika! Sakız ağacı deyip geçmeyin, öyle bir mucize ki bu, 120 farklı üründe kullanılıyor. Dünyada Çeşme de dahil olmak üzere başka yerlerde de sakız ağacı yetişiyor ancak sadece bu adada yetişeninden ürün elde edilebiliyor. Ağaçlar minicik, öyle uzun boylu değiller. Sakızlar toprağa karışmasın diye altlarına killi beyaz toprak döküyorlar. Ağaçların gövdesine atılan çiziklerden damla damla sakızlar yerlere akıyor ve yerlerde kuruyan sakızları toplayıp sabunlu suyla yıkıyorlar. Sonrasında bu mucizevi şey, pastalara, kahvelere, sabunlara, likörlere, diş macunlarına bile ekleniyor. Oldukça da kıymetli, kilosu 110€.

O minicik ağaçları, gövdelerinden akan sakızları, yerde ışıl ışıl parlayan damlaları görmek o kadar mutlu ediyor ki beni, doğanın bize sunduklarına bir kez daha hayran kalıyorum.

Sonrasında adanın birkaç köyüne gidiyoruz. Adanın nüfusu 50.000 civarında ve 64 köyü var. Bizim gezdiklerimiz öyle güzel köyler ki, yolunuz buralara düşerse özellikle Pyrgi (Pirgi) ve Mesta köylerine uğramadan geçmeyin sakın. Cenevizliler tarafından yapılan Pirgi köyünde evlerin görünüşleri o kadar orijinal ki daha önce ne başka yerlerde ne de fotoğraflarda görmüştüm böyle bir mimariyi. Gezerken diyorum ki ne vardı Osmanlı şuraları kaybetmeseydi de bizim vatanımız kalsaydı. Sonra belki de böylesi daha hayırlıdır diye düşünüyorum.

Sonra volkanik çakıl taşlarıyla ünlü Mavra Volia koyunda mola verip denize giriyoruz, öyle beach clublar falan yok, bizdeki gibi kalabalıklar, şezlong kapma telaşı da yok. Denizi o kadar berrak ki. Ardından başka bir köyde yediğimiz öğle yemeği sırasında çaldıkları buzukiyi dinliyoruz. Hepsi bizim ezgiler, onlar Rumca’sını biz Türkçe’sini söylüyoruz.

Bir de en çok adada ne dikkatimi çekiyor biliyor musunuz? Camlardan, kahvelerden el sallayan ada halkı. Hepsi o kadar sıcak kanlı ki, balkonunda haç yapıp dua eden teyze de oluyor bana, elimi sıkıp iyi şanslar dileyen dede de. Hepsinin gözlerinin içi gülüyor, o enerji hepimize geçiyor.

Şimdi oteldeyiz, birazdan taverna gecesine gideceğiz. Bakalım bu gece bizi neler bekliyor, gerçekten de tabaklar kırılıp, sirtakiler yapılacak mı?