İzlanda biletini ucuza getireceğim diye Kopenhag Havaalanı’nda 6 saatlik bir bekleme süresini göze almıştım. Gezi yaklaştıkça kafamda acaba şehre inip geri dönebilir miyim soruları dönmeye başladı. Ama uçuşlarım bağlantılı olmadığı için valizimi alacağım, emanete vereceğim, Danimarka Kronu alacağım, şehre gideceğim, koştur koştur geri geleceğim derken rahatça kahvemi içip kitabımı okuyarak beklerim düşüncesi ağır basmaya başladı.
Uçaktayken arkamda oturan anne oğulun konuşmalarına kulak kabarttım, belli ki Kopenhag’ı iyi biliyorlardı. Dönüp şu kadar saatim var sizce şehre inmeli miyim diye sorduğumda mutlaka inmem gerektiğini, 15-20 dakika sürdüğünü söyleyip beni cesaretlendirdiler. Sonrasında bastı mı beni bir heyecan! Koştur koştur valizimi alıp turist danışma ofisine gittiğimde görevli valizimi direkt havayolu şirketine teslim edebileceğimi, kron almama gerek olmadığını, kredi kartıyla metroya binip şehirdeki tüm harcamaları yapabileceğimi söyleyince uçarak Nyhavn denen rengarenk binaların olduğu kanala doğru gittim. Gerçekten de yol metroyla tam 20 dakika sürdü.
Hava biraz kapalı, ara ara yağışlı olsa da ağzım kulaklarımda kanalı gezdim, evlere hayran kaldım. Hazır bu manzarayı bulmuşken bir kafeye oturup tadını çıkarttım.
Birazcık daha dolaşıp Kopenhag’a en kısa sürede kendisini tekrar ziyarete geleceğime dair söz vererek tekrar havaalanının yolunu tuttum. Benim için piyangodan çıkmış çok çok güzel bir gün oldu. Sahi gezerken gözlerimin içinin güldüğünü fark etmiş miydiniz?
