Şu anda Van Gogh Müzesinin kafesinde oturmuş yazıyorum tüm bunları. Duygular, düşünceler yine içimden öyle bir taşıyor ki, elime telefonu alıp yazmazsam sanki taşıyamayacağım. Mekanımız Amsterdam. Konumuz sanat, yaşam ve biraz da cinsellik. Kusura bakmayın mekan Amsterdam olunca cinselliğe değinmeden bir yazı yazmak çok mümkün olmuyor.
Dün öğleden sonra geldik Amsterdam’a. Eşim ve ben. En son 2006 yılında, üniversiteden yeni mezun, dış dünyaya gözlerini yeni açmış biri olarak gelmiştim. Bir de gey festivaline denk gelmeyim mi? Sokakta her iki çiftten neredeyse birinin eşcinsel olduğunu gördüğümde, dışarıda nasıl bir dünya olduğuna, kendi hayatımın ne kadar korunaklı ve küçük olduğuna şaşırmış, kendimi o kadar masum ve saf hissetmiştim ki anlatamam. Aradan 10 yıl geçti, duygular da düşünceler de çokça değişti haliyle. Artık her fikre, her yaşantıya, her duyguya saygı duymayı, herkesi anlayabilmeyi, farklılıkları zenginlik olarak görebilmeyi başardığımı düşünüyorum. Ülkemizin her türlü koşuluna rağmen böyle olabildiğim için “Aferin bana!” diyorum içimden.
Neyse gelelim yeni maceralara. Şehre indiğimizde Temmuz ayında bizi öyle bir soğuk hava karşılıyor ki, iliklerimize kadar üşütüyor. Bazısı paltolarla, botlarla dolaşıyor. Bazısı ise elbiseler ve açık ayakkabılarla bisikletlere biniyor. Bense kat kat giyinsem de yanımda getirdiğim giysiler üşümeme engel olmuyor. Türkiye’nin güzel havasını düşünmekten kendimi alamıyorum. Otelimiz Amsterdam’ın ünlü meydanı Dam Square’in hemen yanı. Eşyaları bırakıp, atıyoruz kendimizi sokaklara.
İlk durağımız iki sokak ötesindeki ünlü Red Light District. Saatler ilerledikçe vitrinler kadınlarla dolmaya başlıyor. Kimisi güzel, alımlı, kimisinden kalitesizlik akıyor, kimisi oldukça balık etli, kimisi değişik kostümler giyinmiş. Her zevke, her yaşa uygun biri var anlayacağınız. Bu kısmı çoğunuz biliyorsunuzdur zaten. Her şeye tamam ama takıldığım tek nokta sektörün sadece erkekleri mutlu etmeye yönelik olması oluyor. Kanda biraz feminizm de aktığı için madem böyle vitrinler var o zaman erkekli olanlarından da olması gerektiğini düşünüyorum.
Asıl ilginç olan kısım canlı seks şovlarının sergilendiği mekanların önünden geçerken yaşanıyor. Her şeye meraklı olan ben, içeri girmek için eşime ısrar ediyorum. Onunsa içerinin ortamı, seyirciler, şovlar hakkında bir sürü soru işareti var kafasında. Kuyrukta bekleyenlerin çoğunun kadın olduğunu göstererek ısrarcı oluyorum veee evet Theater Casa Rosso’dan içeriye giriyoruz! Kişi başı 40€ ödüyoruz. Evet biraz pahalı ama bence şovlar parayı fazlasıyla hak ediyorlar. Konunun derinine çok fazla inmeden merak edenler için hızlıca bir bilgilendirme yapacağım.
Biletleri alıp içeri girdikten sonra art arda bir sürü şovu istediğiniz kadar izleyebiliyorsunuz. Herhangi bir zaman kısıtı yok, isterseniz sabaha kadar oturabilirsiniz. İçeri bir sinema salonu gibi, eğimli koltuklar var ve tıklım tıklım dolu. İzleyip çıkanlar oldukça kapıdan yenileri giriyor. Yani sürekli seyirciler değişiyor. İçeride fotoğraf ve video çekmek yasak. Eğer 50€ öderseniz, izlerken iki tane içki içme hakkınız da oluyor. Seyircilerin çoğu çift, daha çok gençler. Ortam hiç rahatsız edici değil. Herhangi bir kötü olaya fırsat vermemek için karanlık da değil, herkes herkesi görebiliyor. Neyse gelelim şovlara. Biz içeride 7-8 şov izledik. Uzunlukları 10-15 dakika civarındaydı. Özellikle seyircilerin de katıldığı şovlar acayip eğlenceliydi. Ama yine de giderseniz gönüllü olarak sahneye çıkmanızı önermem çünkü oldukça zor durumlara giriyorsunuz.
İzlediğimiz şovlarda striptiz yapan kadınlar, seyirciyi alıp oturtup üzerinde türlü akrobatik hareketler gerçekleştirenler, kadın seyircilere kendi üzerindeki giysileri çıkarttıran polis memuru kostümlü bir zenci ve sahnenin ortasındaki yatakta ciddi ciddi birlikte olan çiftler vardı. Bazı görüntüler kadınlar için dayanılmaz olabilir, hanım kızlarımız “ayyy çok iğrenç” diyebilir ama erkekler için çoğu bilindik şeyler. Özellikle sahneye çıkan seyircilere yapılanlar hepimizi gülmekten öldürdü. İnkar edemeyeceğim ben çok güzel zaman geçirdim. 1,5-2 saat sonra şovlar kendini tekrar etmeye başlayınca kalktık ama sahnedeki kişiler, olaylar hala değişkenlik gösteriyordu. Yani parayı gerçekten hak ediyor bence.
Bugün ise sabahtan Van Gogh Müzesi’ne geldik. Müze gerçekten çok güzel tasarlanmış, ressamın ilk resimlerinden son yıllarına göre katlara ayrılmış. Eğer gelirseniz kulaklıkla gezmenizi öneririm. Tablolara kulaklıkla baktığınızda fondaki müzik ve anlatılanlarla daha çok içine giriyorsunuz. Van Gogh’un Gauguin’le bir tartışma sonrası kulağını kestiğini ve sonra bir bez parçasına sararak bir fahişeye verdiğini hemen hemen herkes bilir herhalde ama 37 yaşında kendini göğsünden vurarak öldürdüğünü bilen var mıdır emin değilim. Ben de bu kadar genç yaşta intihar ettiğini bugün öğrendim. Ve de o kadar kısacık ömrüne 2000’den fazla eser sığdırdığını. Kısacık yaşamlarıyla ölümsüz olmayı başarabilenlere hep hayran olmuşumdur. Bir de sanatçıların ruhlarının derinliklerinde yaşadıkları acıları hep anlamaya, içimde hissetmeye çalışmışımdır.
Bugün bana Van Gogh insanın akıl sağlığı bozuldukça dünyayı ne kadar farklı algıladığını ve aslında işte o zaman ortaya çıkan eserlerin başımızı döndürdüğünü o kalın kalın fırça darbeleriyle, sarının binbir çeşit tonuyla, tarlalarıyla, gökyüzüyle, portreleriyle bir kez daha hatırlattı. İçimi öyle güzel duygularla doldurdu ki, yattığı yerde huzur içinde uyusun.
